Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

ο Αλέξιος και ο καθρέπτης

'' Όταν αυτός έφθασε εκεί, έτρεξαν κοντά του όλοι οι ντόπιοι και, βλέποντας τη χλαίνη που φορούσε πάνω από τον θώρακα κατάστικτη από τις κηλίδες του αίματος, στέναζαν και δάκρυζαν, όπως ήταν φυσικό. Μόλις η φήμη της άφιξης του έφθασε στους
άρχοντες της περιοχής , αυτοί ήλθαν κοντά του και, αφού του έκαναν εγκάρδια υποδοχή, τον οδήγησαν με πολλές τιμές σε ένα σπίτι. Και του έφεραν στολές που ταίριαζαν σε τέτοιον άνδρα και προθυμοποιούνταν με κάθε τρόπο να φροντίσουν τον νέο, μέχρι που του έφεραν και καθρέφτη, σύμφωνα με τις συνήθειές τους, και τον προέτρεπαν να κοιταχθεί σε αυτόν . Βλέποντας τον αυτός χαμογέλασε, και ο άλλος ρώτησε το γιατί. Δεν συνηθίζουν, απάντησε, οι άνδρες, και μάλιστα οι στρατιώτες , να κοιτάζονται σε καθρέφτη, «γιατί αρμόζει στις γυναίκες, και μόνο σε αυτές που φροντίζουν να αρέσουν στους άνδρες τους, για τον στρατιώτη κόσμημα είναι τα όπλα του, η λιτότητα και η ολιγάρκεια». Αυτοί, ακούγοντας τούτα τα λόγια, θαύμασαν τη σύνεση κα τη σοβαρότητα του νέου.''

-Στη Γαβαδονία, ήταν μια μεγάλη πεδιάδα σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από τα Καισάρεια, προς την πλευρά του Ταύρου. Ο Αλέξιος ήταν τότε 17 ετών.-


Ύλη Ιστορίας, Νικηφόρος Βρυέννιος, Βιβλίο Β΄, παράγραφος Στ΄, εκδόσεις Κανάκη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου