Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Ο χαρακτήρ του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου



 επιτάφιος βασιλέως Κωνσταντίνου

''Πέθανε, όμως, κι ο ίδιος βασιλιάς Κωνσταντίνος, όπως έλεγα, πολεμώντας, άνδρας φρόνιμος και μετριοπαθής στην ιδιωτική ζωή του, που πάντα είχε ως ανώτατο σκοπό του τη σωφροσύνη και την αρετή, συνετός κι εξαιρετικά μορφωμένος, που και
στα πολιτικά και στα διοικητικά πράγματα δεν υστερούσε έναντι κανενός των προτέρων βασιλιάδων, πιο γρήγορος από όλους να καταλάβει το δέον γενέσθαι κι ακόμα πιο γρήγορος να το αποφασίσει, καλός ρήτορας και καλός προγραμματιστής, ακόμα καλύτερος πολιτικός της πράξης, αλάθητος γνωμοδότης για τα παρόντα, όπως έλεγε κάποιος για τον Περικλή, και στις περισσότερες περιπτώσεις άριστος να εικάσει τα μελλοντικά, πάντοτε έτοιμος να κάνει και να πάθει τα πάντα για την πατρίδα και τους υπηκόους του. Έτσι, παρόλο που είδε τον επικείμενο κίνδυνο για την Πόλη πολύ καθαρά και θα είχε τη δυνατότητα να σώσει τον εαυτό του, και παρόλο που υπήρχαν πολλοί που του έδωσαν αυτή τη συμβουλή, δεν θέλησε να το κάνει, αλλά προτίμησε να πεθάνει μαζί με την πατρίδα και τους υπηκόους του, μάλλον να πέσει αυτός πρώτος , για να μη δει τη Πόλη να κατακτάται και τους κατοίκους της να σφάζονται ανελέητα ή να απάγονται αισχρά στην αιχμαλωσία.  Γιατί όταν είδε ότι οι εχθροί τον πίεζαν βίαια προς τα πίσω και εισέβαλλαν δυναμικά στην Πόλη μέσα από το ρήγμα του τείχους, λένε ότι φώναξε δυνατά κι αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια: «Η Πόλη κατακτάται κι εγώ ακόμα ζώ ;» Και με αυτά τα λόγια, λένε, ρίχθηκε μέσα στους εχθρούς και κατασφάχτηκε. Τόσο γενναίος άνδρας ήταν και τόσο καλός προστάτης του κοινού, δυστυχισμένος πάντως  σε όλη τη ζωή του και στο τέλος ακόμα πιο δυστυχισμένος.''


Ιστορία, Κριτόβουλος Ίμβριος, Μέρος Α’, 72, εκδ. Κανάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου