Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Ψυχή μου δεν μπορώ να αναπνεύσω



''Συχνά τον άκουγα να περιγράφει τα συμπτώματα στη βασίλισσα (Ειρήνη Δούκαινα) σαν να κατηγορούσε ενώπιόν της τη νόσο: «Τι είναι τάχα αυτό το κακό που δεν με αφήνει να αναπνεύσω; Προσπαθώ να
πάρω βαθιά και μεγάλη ανάσα σαν να θέλω να ανακουφιστώ από τη λύπη που έχω στην καρδιά μου, πολλές φορές το επιχειρώ και δεν καταφέρνω ούτε μία φορά να απαλλαγώ έστω και λίγο από το βάρος που με καταθλίβει. Μια βαρύτατη πέτρα μου πιέζει την καρδιά, κόβεται στη μέση ο στεναγμός, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ούτε από πού προέρχεται αυτό το βάσανο. Να σου πω και κάτι άλλο, ψυχή μου πολυαγαπημένη, που μοιράζεσαι μαζί μου τους πόνους και τις σκέψεις μου. Μου συμβαίνει συχνά  να χασμουριέμαι κι ο αέρας που εισπνέω να σταματάει στη μέση προξενώντας μου μεγάλη στενοχωρία. Πες μου, ξέρεις τι άραγε να’ ναι αυτό το νέο κακό που με βρήκε;» Ακούγοντας αυτά η βασίλισσα και μαθαίνοντας όσα υπέφερε, ένιωθε πως ήταν δικά της βάσανα. Τα λόγια του αυτοκράτορα την έκαναν να αισθάνεται σαν να της κοβόταν εκείνης η αναπνοή από το άσθμα. Συχνά έστελνε να φωνάξουν τους καλύτερους γιατρούς, τους πίεζε να τον εξετάσουν με προσοχή για να διαγνώσουν το είδος της αρρώστιας και ζητούσε να μάθει τις πρόσφατες και παλιότερες αιτίες της.''
- Στιγμές από τις τελευταίες μέρε τους Αλεξίου Α' Κομνηνού-

Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Βιβλίο ΙΕ’, ΧΙ, εκδόσεις  ΑΓΡΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου