Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Στα καθισμένα στην στέγη σπουργίτια που τιτιβίζουν.


Σαν έμψυχος αυλός τα σπουργίτια
...
στήνουν διαγωνισμό τραγουδιού
...
ηχούν με το τραγούδι τους φαράγγια και κοιλάδες

...
Νικούν τον ήχο της υπάτης, της νήτης και της παρυπάτης
...
η φύση κατασκευάζει λύρες, όπως τα πτερωτά
...
φλέβες ΄ςχουν αντί για χορδές
...
και συνδέονται με τρόπο φυσικό...
γεμάτα μέλι ηδονής
...

Εις τους επί του στέγους καθεζόμενους στρούθους και τερεντίζοντας.
...
έμψυχον αυλόν έμπνοον τα στρουθία
...
μέλους άμιλλαν συγκροτούσιν ηρέμα
...
κατακτυπούσι και νάπας και κοιλάδας
...
νικώσι νήτην, υπάτην, παρυπάτην
...
κατά πτερωτάς η φύσις πλάττει λύρας
...
εχούσας ένδον αντί μεν χορδών φλέβας
...
και φυσικήν σύζευξιν αντί κολλάβων,
γέμον δ' αποθλίβοντες ηδονής μέλος
...
+ Χριστόφορος Μυτιληναίος, πατρίκιος, πρωτοσπαθάριος και κριτής των θεμάτων του Αρμενιακού και της Παφλαγονίας.


Βυζαντινά Λογοτεχνήματα 1, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ,μτφρ. Δήμητρα Ι. Μονιού, σελ. 142-143, εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου